هدف: خودکارآمدی کارآفرینانه یک مفهوم پویا بوده و به طور مداوم در مراحل مختلف راه اندازی و رشد کسب و کار خطرپذیر، با تغییر شرایط و به روش های مختلف، تغییر می کند. مطالعات فراوانی در حوزه های مختلف، در رابطه با خودکارآمدی کارآفرینانه، صورت گرفته است، با این حال، اطلاعات کمی در مورد این که خودکارآمدی کارآفرینانه چگونه تغییر می کند و منابع و مقدمات چنین تغییراتی چه مواردی هستند، وجود دارد. هدف از این مطالعه، بررسی چگونگی تغییرات خودکارآمدی کارآفرینانه و شناسایی منابع آن است.روش:به منظور دست یابی به اهداف پژوهش، از روش های مرور سیستماتیک کیفی و رویکرد ترکیب مضمون، استفاده شد. ترکیب مضمون، از اصول تحلیل مضمون استفاده می کند و در حوزه علوم اجتماعی برای ترکیب مطالعات اولیه و به طور ویژه برای پاسخ به سوالات مرور سیستماتیک توسعه یافته است. ترکیب مضمون، رویکردهایی را از هر دو روش فراقوم نگاری و نظریه زمینه ای ترکیب و اقتباس می کند. در مورد اول، توسعه مضامین توصیفی و تحلیلی مستلزم ترجمه متقابل و مقایسه مداوم است و در مورد دوم، مطالعات اولیه به جای متون اصلی و رونوشت، واحد تحلیل می شود.یافته ها: دراین مقاله علاوه بر عواملی که خودکارآمدی کارآفرینانه را تقویت می کند، منابعی شناسایی شد که خودکارآمدی کارآفرینانه را تضعیف می کند و این موضوع پویایی و انعطاف پذیری خودکارآمدی کارآفرینانه را اثبات می کند. عملکرد کارآفرینانه که دارای یک بنیان نظری گسترده و پشتیبانی تحقیقاتی تجربی به عنوان خروجی خودکارآمدی کارآفرینانه است، به عنوان منبع تغییر خودکارآفرینی نیز شناسایی شد. در حالی که اکثر مطالعات نشان داده اند که شکست یک کسب و کار خطرپذیر، تأثیر منفی بر خودکارآمدی یک کارآفرین دارد و کارآفرینان شکست خورده ممکن است به کارآفرین سریالی تبدیل نشوند. اما مطالعات دیگری نیز وجود دارند، که توضیح می دهند همه کارآفرینان شکست خورده به سمت احساسات منفی و ناامیدکننده نسبت به کارآفرینی نمی روند و کارآفرینی را ترک نمی کنند. خودکارآمدی کارآفرینانه، به طور کلی به عنوان پیش بینی کننده عملکرد کارآفرینی در نظر گرفته می شود، اما خودکارآمدی بسیار بالا ناشی از سوگیری شناختی، منجر به کاهش عملکرد می گردد. همچنین افرادی که توانایی های خود را بیش از حد ارزیابی می کنند، گاهی از ابهاماتی در مورد ماهیت فعالیت ناشی می شود. در نهایت، ویژگی های فردی به عنوان مقدمه خودکارآمدی، حتی در صورتی که ثابت باشند، مطابق با نظریه شناخت اجتماعی، احتمالاً بر قضاوت افراد در مورد حالات فیزیولوژیکی خود از مسیر حالت جسمی و عاطفی، در پاسخ به شرایط و بر سطح خودکارآمدی آن ها برای انجام فعالیت های کارآفرینانه اثر می گذارد.نتیجه: این تحقیق بر اهمیت در نظرگرفتن پویایی و تغییر پذیر خودکارآمدی کارآفرینانه تأکید می کند، چرا که یک برساخت مهم در پیش بینی رفتار و عملکرد کارآفرینانه است. پیرو یافته های به دست آمده، دو موضوع برای تحقیقات آینده شامل، تحقیقات تجربی در مورد فرآیند حفظ خودکارآمدی پس از شکست کسب و کار، مقابله با چالش ها و حفظ وضعیت جسمی و روانی مثبت در آینده و تحقیقات تجربی و کاربردی برای یافتن محدوده ی بهینه و راه حل هایی برای افزایش و یا کاهش خودکارآمدی کارآفرینانه در طول زمان و وابسته به شرایط پیشنهاد می گردد.

پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل خودکارآمدی شخصی معلمان از روی اعتماد سازمانی و خودکارآمدی جمعی آنان انجام شد. در این پژوهش، 255 معلم از مدارس ابتدایی شهر بجستان، به روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش، فرم کوتاه مقیاس احساس کارآمدی معلمان طراحی شده از سوی شان - موران و ولفلک هوی (2001)، مقیاس اعتماد کارکنان طراحی شده از سوی هوی و شان - موران (2003) و مقیاس باور کارآمدی جمعی معلم طراحی شده از سوی شان - موران و بار (2004) بود. یافته ها نشان داد بین مولفه های اعتماد معلمان و خودکارآمدی شخصی آنان، همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد (p<0.01). شاخص های مختلف برازش مدل تدوین شده نیز گویای مناسبت مدل با داده ها بود. مطابق با مدل تدوین شده، مسیر مستقیم اعتماد سازمانی به خودکارآمدی شخصی معلم، منفی، جزئی و غیرمعنادار (P=0.071 و b=-0.190) بود، اما مسیر غیرمستقیم اعتماد سازمانی به خودکارآمدی شخصی معلم با واسطه خودکارآمدی جمعی معلم، مثبت، بزرگ و معنادار بود (p<0.001 و b=0.517). مسیر مستقیم اعتماد سازمانی به خودکارآمدی جمعی معلم نیز مثبت، بزرگ و معنادار بود (P<0.001 و b=0.672). یافته های پژوهش، اهمیت بافت اجتماعی سازمان در تاثیر اعتماد در کارآمدی شخصی اعضا را نمایان می کند.

پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل خودکارآمدی شخصی معلم از روی متغیرهای اجتماعی جو مدرسه و خودکارآمدی جمعی معلمان انجام شد. در این پژوهش، 255 معلم از مدارس ابتدایی شهرستان بجستان، به روش نمونه گیری چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش، مقیاس احساس کارآمدی معلمان (فرم کوتاه)، شاخص جو مدرسه و مقیاس باور کارآمدی جمعی معلم بود. یافته های پژوهش نشان داد مدل پیشنهادی برازش مناسبی با داده ها داشت. مطابق با این مدل، مسیر غیر مستقیم جو مدرسه به خودکارآمدی شخصی معلم از طریق خودکارآمدی جمعی معلم، مثبت و معنی دار بود. همچنین مسیرهای مستقیم خودکارآمدی جمعی معلم به خودکارآمدی شخصی معلم و جو مدرسه به خودکارآمدی جمعی معلم، مثبت و معنی دار بود. یافته های پژوهش حاضر نشان دهنده اهمیت نقش میانجی خودکارآمدی جمعی معلمان در رابطه بین جو مدرسه و کارآمدی شخصی آنان است و لزوم توجه به فعالیت های گروهی معلمان مدرسه را نمایان می سازد.

پژوهش حاضر به منظور بررسی رابطه خودکارآمدی و هدف های پیشرفت (هدف های تبحرگرا، تبحرگریز، عملکردگرا و عملکردگریز) با فراشناخت در دانش آموزان دختر دبیرستانی شهرستان ممسنی صورت گرفته است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر پایه اول شهرستان ممسنی در سال تحصیلی 1390-1389 تشکیل داده اند. نمونه آماری شامل 230 دانش آموز دختر پایه اول بود که به صورت تصادفی چند مرحله ای نسبتی انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، خرده مقیاس خودکارآمدی ساخته پینتریچ، اسمیت، گارسیا و مکیچی (1993)، مولفه های هدف تبحرگرا، هدف عملکردگرا و هدف عملکردگریز از مجموعه الگوهای یادگیری سازگار میدگلی و همکاران (2000) و مولفه هدف تبحرگریز از مجموعه مقیاس های هدف های پیشرفت اندرو، الیوت، هولی، مک گریگور (2001) و پرسشنامه آگاهی فراشناختی شرا و دنیسون (1994) بود. یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون نشان داد که در پیش بینی فراشناخت، متغیرهای خودکارآمدی و هدف های پیشرفت نقش مهمی ایفا می کنند. نتایج حاصل از تحلیل کاننی نیز نشان داد که ترکیب خطی عوامل فراشناختی (دانش اخباری، دانش روشی، دانش موقعیتی، برنامه ریزی، نظارت، مدیریت اطلاعات، عیب زدایی و ارزیابی) به وسیله ترکیب خطی عوامل انگیزشی (خودکارآمدی، هدف تبحرگرا، هدف تبحرگریز، هدف عملکردگرا و هدف عملکردگریز) قابل پیش بینی است. به علاوه، یافته های حاصل از تحلیل واریانس با سنجش های تکراری نیز نشان داد که بین دانش آموزان از لحاظ سطوح دانش شناختی (دانش اخباری، دانش روشی و دانش موقعیتی) و تنظیم شناختی (برنامه ریزی، نظارت، مدیریت اطلاعات، عیب زدایی و ارزیابی) تفاوت معنی داری وجود دارد.

زمینه و هدف: خودکارآمدی با ابعاد مختلف زندگی سالمندان از جمله سلامتی و کیفیت زندگی آنان ارتباط نزدیکی دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین خودکارآمدی عمومی سالمندان ساکن سرای سالمندی و ارتباط آن با برخی مشخصات فردی آنان در غرب تهران انجام شده است.روش بررسی: این مطالعه توصیفی و از نوع مقطعی بود. نمونه مورد مطالعه 100 نفر از زنان و مردان سالمند بالای 60 سال بودند که حداقل 6 ماه متوالی در سرا های سالمندان غرب تهران سکونت دائم داشتند. داده ها در سال 1389 جمع آوری شد. جهت گرد آوری داده ها از پرسشنامه دو بخشی شامل مشخصه های فردی و پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی عمومی (GSE-10)، به صورت خودگزارش دهی استفاده گردید. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، به منظور بررسی رابطه بین متغیر ها، آزمون تی، ANOVA، شفه و آنالیز رگرسیون مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: بر اساس یافته ها میانگین نمره خودکارآمدی عمومی ساکنین سرای سالمندان از 40-10 بر اساس نمره قابل اکتساب از پرسشنامه، 21.44±3.83بود. نتایج آزمون ANOVA نشان داد که تفاوت میانگین نمره خودکارآمدی سه گروه سنی (70-60، 80-71 و بالاتر از 81 سال سن) سالمندان معنی دار می باشد (P=0.001)، خودکارآمدی مردان ساکن سرای سالمندان بیش از زنان بود (P=0.003)، همچنین نمره خودکارآمدی عمومی سالمندان با سطح تحصیلات (P=0.05) و مدت اقامت در سرا رابطه معنی دار داشت (P=0.011)، اما خودکارآمدی با وضعیت تاهل رابطه نداشت. آنالیز رگرسیونی خطی نشان داد که نمره خودکارآمدی عمومی در بین متغیر های مورد بررسی بیش از همه با جنس ارتباط داشته است. (B=1.54 P=0.004).نتیجه گیری کلی: از آنجایی که میانگین نمره خودکارآمدی عمومی ساکنین سرای سالمندانی پائین می باشد لزوم توجه بیشتر به تقویت خودکارآمدی عمومی سالمندان ساکن در سرای سالمندان با استفاده از تجارب متخصصین و مشاوران رشته سالمندی توسط مسوولین امر و مدیران سراها ضروری می باشد، همچنین با توجه به اینکه زنان دارای خودکارآمدی پایین تری نسبت به مردان بودند، به کارگیری راهبردهایی جهت ارتقا خودکارآمدی زنان نیازمند توجه بیشتری می باشد. انجام مطالعات مداخله ای به دلیل پائین بودن خودکارآمدی سالمندان ساکن این سراها پیشنهاد می شود.

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه خودکارآمدی جنسی با رضایت زناشویی است. گروه نمونه این پژوهش، 194 نفر از دانشجویان زن دانشکده روان شناسی واحد رودهن بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با پرسشنامه خودکارآمدی جنسی و خودکارآمدی عمومی، مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج، نشان داد که خودکارآمدی جنسی با رضایت زناشویی رابطه معناداری داشته و از نمرات خودکارآمدی جنسی می توان نمرات رضایت زناشویی افراد را پیش بینی کرد.

پژوهش حاضر با هدف تحلیل ساختاری روابط متغیرهای منابع اطلاعات خودکارآمدی، باورهای خودکارآمدی، هدف گذاری و خود تنظیمی با عملکرد ریاضی انجام شد. جامعه پژوهش کلیه دانش آموزان پایه نهم مقطع متوسطه اول شهرستان سنندج هستند که از این جامعه به شیوه تصادفی، نمونه ای به حجم 396 دانش آموز انتخاب گردید. ابزارپژوهش پرسشنامه های منابع اطلاعات خودکارآمدی در ریاضیات، پرسشنامه هدف گذاری، پرسشنامه خودکارآمدی ریاضی و پرسشنامه خودتنظیمی ریاضی بود. نتایج حاصل از آلفای کرانباخ و تحلیل عاملی تائیدی مرتبه اول بیانگر پایایی و روایی مناسب ابزار پژوهش بود. داده ها با استفاده از تکنیک آماری مدل یابی معادلات ساختاری (تحلیل مسیر تاییدی) با نرم افزار LISREL 8.50 تحلیل شد، نتایج بیانگر آنند: متغیر باورهای خودکارآمدی دارای اثر مستقیم، مثبت و معنادار در سطح 0.01 بر عملکرد ریاضی به مقدار (0.589) و فاقد اثر غیر مستقیم و اثرکل بر متغیر عملکرد ریاضی برابر با (0.589) می باشد. متغیر هدف گذاری دارای اثر مثبت، مستقیم و معنادار در سطح 0.01 بر عملکرد ریاضی به مقدار (0.453)، اثر غیر مستقیم مثبت (0.211) و اثر کل (0.664) بر متغیر عملکرد ریاضی می باشد. متغیرخود تنظیمی دارای اثر مثبت، مستقیم و معنادار در سطح 0.01 بر عملکرد ریاضی به مقدار (0.326)، اثر غیر مستقیم مثبت (0.190) و اثر کل (0.516) بر متغیر عملکرد ریاضی می باشد. متغیر منابع اطلاعات خودکارآمدی دارای اثر مثبت، مستقیم و معنادار در سطح 0.01 بر عملکرد ریاضی به مقدار (0.113)، اثر غیر مستقیم مثبت (0.541) و اثر کل (0.654) بر متغیر عملکردریاضی می باشد.